Psychologia paznokci. Co manicure zdradza na Twój temat?

Manicure bywa traktowany jak detal, a przecież oglądamy własne dłonie dziesiątki razy każdego dnia. Kolor, długość paznokci, perfekcyjnie wykonane zdobienia albo całkowita rezygnacja z lakieru stają się częścią sposobu, w jaki pokazujemy siebie. Psychologia podpowiada jednak, by uważać z prostymi diagnozami. Czerwone paznokcie nie świadczą automatycznie o pewności siebie, a krótkie i naturalne nie definiują minimalistki. Spróbujmy natomiast poszukać odpowiedzi na pytanie, dlaczego wybieramy określony manicure w danym momencie życia.

Z tego artykułu dowiesz się:

• co psychologia mówi o związku wyglądu z tożsamością,
  
• dlaczego manicure staje się narzędziem ekspresji,
  
• skąd bierze się potrzeba zmiany koloru paznokci,
  
• dlaczego dla części kobiet wizyta w salonie jest niczym rytuał,
  
• co może kryć się za perfekcyjnym manicure, a co za rezygnacją z niego,
  
• o czym może świadczyć obgryzanie paznokci.
  

Paznokcie są małym fragmentem naszego wizerunku. Psychologicznie mają jednak ciekawe znaczenie

Zakładamy konkretne ubrania, zmieniamy fryzurę, używamy perfum, wybieramy starannie biżuterię i makijaż. Paznokcie należą do tego samego systemu znaków, za pomocą którego komunikujemy gust, nastrój, przynależność do określonej estetyki, a niekiedy także stosunek do własnego ciała.

Psychologia wyglądu zajmuje się między innymi tym, w jaki sposób ciało, ubiór i zabiegi związane z wyglądem uczestniczą w budowaniu tożsamości. Manicure wpisuje się w tę perspektywę jako forma autoprezentacji. Nie istnieje jednak wiarygodny psychologiczny słownik, według którego bordo oznacza ambicję, french perfekcjonizm, a róż romantyczną naturę. Znaczenie ma nie tyle sam kolor, ile powód, dla którego po niego sięgamy. Ta sama czerwień w przypadku jednej osoby będzie naturalnym odruchem, a dla innej odważnym eksperymentem lub sposobem na odzyskanie poczucia atrakcyjności po trudniejszym okresie. Psychologicznie każda z tych decyzji jest motywowana czymś innym.

Eksperci używają pojęcia autoprezentacji do opisania sposobów, w jakie kształtujemy wrażenie wywierane na innych. Ubranie jest jej oczywistym elementem. Podobną funkcję pełnią fryzura, makijaż, tatuaże czy biżuteria. Paznokcie można potraktować jako kolejny fragment tej układanki. Przykład? Czarna, krótka płytka wysyła inny komunikat estetyczny niż migdały pokryte perłowym różem. Neonowe zdobienia będą zauważalne z drugiego końca stołu, transparentny nude pozostanie niemal niewidoczny. Wybierając manicure, regulujemy więc również to, jak mocno chcemy zwracać uwagę na swoje dłonie.

Przeczytaj też: Dłonie staną się aksamitne już po 15 minutach. Ta maseczka działa cuda

Dlaczego po rozstaniu, zmianie pracy albo urodzinach mamy ochotę zmienić manicure?

„New hair, new me” ma swój odpowiednik także w manicure. Ważne momenty w życiu często uruchamiają potrzebę zaznaczenia początku kolejnego etapu poprzez wygląd. Fryzura wymaga długofalowej decyzji, a manicure daje możliwość szybkiej metamorfozy, którą po kilku dniach można zmienić ponownie.

Manicure daje też poczucie swobody, którego często potrzebujemy w momentach przejścia. Możemy na chwilę odejść od kolorów, które nosimy od miesięcy, skrócić paznokcie, zmienić ich kształt albo zdecydować się na zdobienie zupełnie spoza naszego repertuaru. Niekiedy chodzi wyłącznie o przyjemność spojrzenia na własne dłonie i zauważenia, że wraz z kolejnym etapem pojawił się w naszym wyglądzie nowy detal.

Czerwone, czarne, nude. Czy kolor paznokci naprawdę zdradza osobowość?

Uwielbiamy uproszczenia i schematy. Czerwień ma należeć do kobiet pewnych siebie, czerń do indywidualistek, nude do minimalistek, a brokat do ekstrawertyczek. Psychologia osobowości jest znacznie bardziej skomplikowana. Na podstawie koloru lakieru nie da się rzetelnie określić cech osobowości człowieka. Preferencje estetyczne zależą od kultury, mody, wieku, sytuacji zawodowej, okazji i aktualnego nastroju. Nawet znaczenie kolorów zmienia się w zależności od kontekstu.

Powtarzalność wyborów zdradzi jednak na temat charakteru danej osoby znacznie więcej. Ktoś przez dekadę noszący wyłącznie czerwone paznokcie prawdopodobnie znalazł element wyglądu, w którym czuje się „sobą”. Kolor manicure zaczyna funkcjonować wtedy podobnie jak ulubiona szminka, zapach czy biżuteria noszona każdego dnia.

Przeczytaj też: Kylie Jenner właśnie pokazała najmodniejszy odcień czerwieni. Inspiracją był… dojrzały pomidor

Perfekcyjny manicure i potrzeba kontroli. Tu łatwo o zbyt prostą diagnozę

Odprysk lakieru doprowadza cię do szału? Odrastający milimetr przy skórkach sprawia, że od razu zapisujesz się do salonu? Kuszące byłoby stwierdzenie, że świadczy to o perfekcjonizmie. Taki wniosek byłby jednak zbyt daleko idący. Dbałość o paznokcie może wynikać z zamiłowania do estetyki, zawodowych przyzwyczajeń albo zwyczajnej przyjemności płynącej z zadbanych dłoni. W przypadku części osób regularne rytuały pielęgnacyjne rzeczywiście dają poczucie porządku i przewidywalności. Kalendarz może być pełen niespodzianek, ale termin manicure zapisany co trzy tygodnie pozostaje stałym punktem rutyny.

Zresztą u wielu kobiet manicure jest rzadkim momentem w ciągu dnia, podczas którego dosłownie nie da się robić kilku rzeczy jednocześnie. W tym sensie wizyta w salonie ma cechy małego rytuału, do którego dochodzi jeszcze kontakt społeczny. Regularne klientki często przez wiele miesięcy lub lat spotykają tę samą stylistkę paznokci. Rozmowa przy stole może być więc formą czasu przeznaczonego wyłącznie dla siebie.

A co mówi o nas brak manicure?

Równie interesujący jest wybór całkowicie naturalnych paznokci, ale i tak muszę cię rozczarować. Tu także nie istnieje jeden profil psychologiczny. Brak lakieru nie świadczy automatycznie o obojętności wobec wyglądu. U niektórych osób wypielęgnowana naturalna płytka jest świadomą estetyką, podobnie jak makijaż typu no make-up czy minimalistyczna garderoba.

Inne kobiety rezygnują z manicure ze względów praktycznych, zawodowych, finansowych albo zdrowotnych. Kolejne po prostu nie lubią uczucia „produktu” na paznokciach. Próba odczytywania osobowości wyłącznie z tego elementu prowadzi więc donikąd. Bardziej znaczące jest nasze nastawienie do własnych dłoni. Czy lubimy na nie patrzeć? Czy chętnie je pokazujemy? Czy pielęgnacja daje nam przyjemność, czy stała się obowiązkiem wykonywanym głównie ze względu na oczekiwania otoczenia? Odpowiedzi na te pytania powiedzą o naszej relacji z wyglądem naprawdę dużo.

Obgryzanie paznokci nie jest wyłącznie „brzydkim nawykiem”

W rozmowie o psychologii paznokci nie sposób pominąć obgryzania, czyli onychofagii. Tutaj wchodzimy już na zupełnie inny teren niż wybór koloru lakieru. Obgryzanie paznokci zalicza się bowiem do zachowań powtarzalnych skoncentrowanych na ciele.

U części osób nasila się ono podczas stresu, napięcia, nudy albo intensywnego skupienia. Czynność bywa automatyczna, tzn. ktoś orientuje się, że obgryzał paznokcie, dopiero po fakcie. W przypadku uporczywego obgryzania prowadzącego do ran, bólu, infekcji lub dużego dyskomfortu psychicznego najlepiej porozmawiać jednak ze specjalistą. Tu wygląd paznokci staje się kwestią drugorzędną wobec mechanizmu stojącego za zachowaniem.

Wniosek? Paznokcie nie są matrycą, z której da się bezbłędnie odczytać naszą osobowość i… całe szczęście. Dają nam za to przestrzeń do zabawy wyglądem i bezpiecznego eksperymentowania. Manicure bywa zbroją przed ważnym spotkaniem biznesowym albo po prostu ładnym detalem, który poprawia humor w szary dzień. Najważniejsze pozostaje jednak to, czy dobrze czujemy się z własnym wyborem.

Przeczytaj też: Cozy brown nails. Brąz jeszcze nigdy nie wyglądał na paznokciach tak dobrze

Zdjęcie główne: IG @bustlebeauty